شماره ۲۱۵ - بآب سبزه، به جان تن، بود چه سان محتاج؟

بآب سبزه، به جان تن، بود چه سان محتاج؟
به درد عشق بود دل صد آنچنان محتاج ۱

سخنوری نتوان بی سخن شنو کردن
سخن به گوش بود بیش از زبان محتاج ۲

بسی بود ز گدا احتیاج شاه افزون
که هست او به جهان، این به نیم نان محتاج ۳

ز احتیاج خلاصند بی کس و کویان
ز خانه داری باشد بزه کمان محتاج ۴

خموش را به سخنگو همین مزیت بس
که نیستند خموشان به همزبان محتاج ۵

کشیدم آنچه من از منت خسان واعظ
مباد دشمن کس هم بدوستان محتاج ۶