شماره ۲۴۰ - چشم دل منعم سیر، ز اسباب نمیگردد

چشم دل منعم سیر، ز اسباب نمیگردد
از ریگ روان صحرا سیراب نمیگردد ۱

عیب است زبس تندی از مردم روشن دل
از خجلت خود آتش، چون آب نمیگردد ۲

بیشوق شنیدن حرف، از دل بزبان ناید
تا آب نخواهد گشت، دولاب نمیگردد ۳

در خواب اجل، راحت از خواب نمی بینی
بر چشم دل از فکرش، تا خواب نمیگردد ۴

عکس گل رخسارش، در آب اگر افتد
از حیرت آن در بحر، گرداب نمیگردد ۵

آن چهره آتشگون، زان شوخ که من دیدم
چون زلف برآن عارض، بیتاب نمیگردد ۶