هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق سخن میگوید. او از جذابیتهای معشوق، درد فراق و نگاه بیاعتنای او میگوید و در پایان امیدوار است که معشوق او را از خاک ذلت بردارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
شماره ۲۴۶ - بسرمه نرگس او الفت دگر دارد
بسرمه نرگس او الفت دگر دارد
دگر چه فتنه ندانم که در نظر دارد ۱
چو تار زلف که از شانه اش فزاید حسن
ز بهله موی کمر جلوه دگر دارد ۲
برحم خویش بگو تا کناره بگزیند
که ابر دود دلم بارش اثر دارد ۳
نه ناله سرسنگ است اشک گلرنگم
که ریشه همچو رگ لعل در جگر دارد ۴
نگه نکردن او سوی ما، بس است دلیل
که با شکسته دلان گوشه نظر دارد ۵
رود بدیدن خود از دل چو آینه اش
چو دوست واعظ ما را ز خاک بردارد ۶
دگر چه فتنه ندانم که در نظر دارد ۱
چو تار زلف که از شانه اش فزاید حسن
ز بهله موی کمر جلوه دگر دارد ۲
برحم خویش بگو تا کناره بگزیند
که ابر دود دلم بارش اثر دارد ۳
نه ناله سرسنگ است اشک گلرنگم
که ریشه همچو رگ لعل در جگر دارد ۴
نگه نکردن او سوی ما، بس است دلیل
که با شکسته دلان گوشه نظر دارد ۵
رود بدیدن خود از دل چو آینه اش
چو دوست واعظ ما را ز خاک بردارد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۲۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۵ - چون بهله بصید دلم آن مست برآرد
گوهر بعدی:شماره ۲۴۷ - گرچه درد دل ما شرح و بیانی دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.