هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به بیان احساسات شاعر نسبت به معشوق و دردهای عشق میپردازد. شاعر از نگاه معشوق، بادهنوشی، و رازهای نهفته در دل سخن میگوید و به مفاهیمی مانند ظلم و مظلومیت، وعظ، و رهایی از رنجها اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال پیچیده باشد. همچنین، برخی از اشارات به بادهنوشی و دردهای عشق نیازمند درک بالاتری از زندگی و احساسات است.
شماره ۲۴۵ - چون بهله بصید دلم آن مست برآرد
چون بهله بصید دلم آن مست برآرد
نی بهله، بتاراج جهان دست برآرد ۱
در خانه آن چشم نگاهش متواریست
این خونی دل را که از آن بست برآرد ۲
هردم که ز راهش برد آیینه بخانه
از باده دیدار، سیه مست برآرد ۳
چون بوی گل آن شوخ چو از پرده برآید
هر راز که در پرده دل هست برآرد ۴
ظالم بستم دست برآورده نترسد
مظلوم هم آخر بدعا دست برآرد؟ ۵
واعظ چو خس و خار، سبکباریم آخر
زین قلزم خونخوار گمان هست برآرد ۶
نی بهله، بتاراج جهان دست برآرد ۱
در خانه آن چشم نگاهش متواریست
این خونی دل را که از آن بست برآرد ۲
هردم که ز راهش برد آیینه بخانه
از باده دیدار، سیه مست برآرد ۳
چون بوی گل آن شوخ چو از پرده برآید
هر راز که در پرده دل هست برآرد ۴
ظالم بستم دست برآورده نترسد
مظلوم هم آخر بدعا دست برآرد؟ ۵
واعظ چو خس و خار، سبکباریم آخر
زین قلزم خونخوار گمان هست برآرد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۶۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۴ - هرکس به سخا زنده بود، مرگ ندارد
گوهر بعدی:شماره ۲۴۶ - بسرمه نرگس او الفت دگر دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
