شماره ۲۶۹ - میرود فکر جهانم، که ز کار اندازد

میرود فکر جهانم، که ز کار اندازد
مگر این بار ز دوشم غم یار اندازد ۱

دل که بی عشق شد، از رحمت حق دور شود
مرده را موجه دریا، بکنار اندازد ۲

نتوانم نفسی زنده بمانم بی او
اگر آن شعله بدورم چو شرار اندازد ۳

کار خورشید جهانتاب کند با شبنم
بر سر آن سایه که نخل قد یار اندازد ۴

نیست آسایش تن، در سفر رفتن دل
عشق را قافله یی نیست که بار اندازد ۵

دل سیه مست جوانی شده واعظ، شاید
صبح پیریش ازین می بخمار اندازد! ۶