این شعر از بیوفایی و جفای مردم زمانه شکایت دارد و بیان میکند که در این دوران، کسی به فکر دیگران نیست و ارزشهای انسانی مانند مهربانی و کمک به همنوع فراموش شدهاند. شاعر از فقر و بیپناهی خود میگوید و اشاره میکند که حتی حیوانات در قناعت از انسانها بهتر عمل میکنند. همچنین، او به بیاعتباری دنیا و وابستگیهای مادی اشاره کرده و تأکید میکند که تنها راه نجات، رهایی از تعلقات دنیوی است.
محتوا شامل مفاهیم انتقادی و فلسفی درباره جامعه و انسانهاست که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و فقر نیاز به بلوغ فکری برای تحلیل دارند.
شماره ۲۸۸ - ما را ز آشنایان، غیر از جفا نباشد
با هیچ کس در این عهد، کس آشنا نباشد ۱
چون چشم کس نپوشد، از روی خلق عالم؟
کامروز دستگیری، غیر از عصا نباشد! ۲
باهم گر آشنایند خلق زمانه، اما
با پاس آشنایی، کس آشنا نباشد ۳
در کیسه چرک دنیا، کس را نباشد امروز
تا سر بپای، خلقش، چون سنگ پا نباشد ۴
سرمایه سعادت، خوی نکوست، ورنه
سگ نیز در قناعت کم از هما نباشد! ۵
ما را ز فقر بر سر، کار دگر فتاده است
گو دولت جهان را، کاری به ما نباشد ۶
آن را که پشت پا زد، بر عالم تعلق
توفان چو کشتی نوح، تا پشت پا نباشد ۷
تا ساخت واعظ ما، با دولت قناعت
پروانه چراغش، کم از هما نباشد؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
