هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی، به بیان احساسات عمیق عاشقانه، درد فراق، و حالات روحی شاعر می‌پردازد. ابیات شعر از عشق، می، طبیعت، و مفاهیم عرفانی سخن می‌گویند و حالات مختلفی از شوریدگی، مستی، و رنج عشق را به تصویر می‌کشند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و اشارات به می و مستی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۳۰۹ - حرفی اگر بعاشق بیتاب میزند

حرفی اگر بعاشق بیتاب میزند
شرمش تپانچه بر گل سیراب میزند ۱

یک چشم دیده است در آیینه خویش را
بر چهره اش هنوز عرق آب میزند ۲

کرده است چشم مست تو میخانه ها خراب
ساغر بطاق ابروی محراب میزند ۳

تابد چو ماه عارض او از نقاب شب
آتش رخش بخرمن مهتاب میزند ۴

از بار درد بسکه گران است کشتی ام
دریا گر بجبهه ز گرداب میزند ۵

بر چرخ رفت درد دل عندلیب زار
شبنم کنون بر آتش گل آب میزند ۶

افکار واعظ ارچه خزف ریزه یی است چند
طعن صفا ولی به در ناب میزند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۰۸ - اهل دنیا، بسکه در دل حسرت زر داشتند
گوهر بعدی:شماره ۳۱۰ - عارف اگر چه بیغم دل دم نمیزند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.