شماره ۳۶۱ - ره مقصود طی کردن، نه از تقصیر میآید

ره مقصود طی کردن، نه از تقصیر میآید
رسیدن منزل دوریست، از شبگیر میآید ۱

چنان با شورش دیوانگی آمیختم خود را
که خونم در شهادت از رگ زنجیر میآید ۲

مشو از وعده آن سروقامت ناامید ای دل
که میآید قیامت عاقبت، گر دیر میآید ۳

ز خود این بند بگسل، گر جنون کاملی داری
که بوی عقل ای دیوانه از زنجیر میآید ۴

بدست آسان نمی آید شهید ناز او گشتن
که این آب حیات، از جوی آن شمشیر میآید ۵

ز بس دور است راه بیخودی از باده حسنش
جوان گر میرود از خویش واعظ پیر می آید! ۶