شماره ۳۷۲ - از حرص گشته کام جهان پیش ما لذیذ

از حرص گشته کام جهان پیش ما لذیذ
سازد طعام بی مزه را اشتها لذیذ ۱

چین بر جبین اهل کرم ناید از طلب
زهر طمع بود بمذاق سخا لذیذ ۲

بی شور عشق، کی بری از فقر لذتی؟
ز آن رو که بی نمک نشود شوربا لذیذ ۳

راضی شدن بداده حق، نانخورش بس است
نان تهیست بر سر خوان رضا لذیذ ۴

از بس نباشدش نمک بی تکلفی
ما را نمیشود بمذاق آشنا لذیذ ۵

یکبار هم بچش مزه نعمت رضا
تا چند گویی ای هوس ژاژخا لذیذ؟! ۶

راضی بداده شو، مزه عمر را ببین
هرچند نیست پیش تو غیر از غذا لذیذ ۷

ما قوت جان خوریم و، تو واعظ غذای تن
ما را طعام بی مزه سازد، ترا لذیذ! ۸