شماره ۴۹۸ - برده است از بسکه فکر آن نگار جانیم

برده است از بسکه فکر آن نگار جانیم
گشته موی کاسه زانو خط پیشانیم ۱

این رگ گردن که من از اهل دانش دیده ام
می توان برد ای فلاطون رشک بر نادانیم ۲

در محبت بر نمی آید بلا با صبر من
بس نباشد سیلی، از بس تشنه ویرانیم ۳

از پی تحصیل رزق ما عرق ریزد سحاب
روز و شب چون ابر، من در گریه از بی نانیم ۴

جای بال افشانی من، عالم تجرید بود
کرده واعظ پای بند این جهان فانیم ۵