شماره ۵۰۴ - از ما گذشت عمر، بآیین مهوشان

از ما گذشت عمر، بآیین مهوشان
گیسوی آه حسرت ما از قفا کشان ۱

از خانه ماهروی من آمد چو شب برون
شد کوچه پر ز دیده حیران چو کهکشان ۲

پیوسته سوی خود، رخ عاشق نگاه او
چشم مرا ز تار نگه برده موکشان ۳

هر چند پای بر دلم افشرد کوه صبر
از خویش برد آن خم زلفم، کشان کشان ۴

گفتی که: کیست واعظ ما؟ همچو زلف تو
سر حلقه جماعت خاطر مشوشان! ۵