شماره ۵۰۳ - درست نیست گشودن به خنده لب چندان

درست نیست گشودن به خنده لب چندان
که خویش را شکند، پسته چون شود خندان ۱

به ملک صبر ترا خاتم سلیمانیست
جگر شود چو نگیندان گوهر دندان ۲

تو یوسفی و، جهان بقا ترا مصر است
چنانکه صلب و رحم چاه و، این جهان زندان ۳

زمانه ایست که چون آمد آمد دشمن
بری چو نام گدایی، کنند دربندان! ۴

توان گرفت به سرکوب ازین بخیلان زر
توان گر آب گرفتن به پتک از سندان! ۵

چو کنده شد ز وطن دل، دگر نسازد کار
چه عقده واکند از جا، چو کنده شود دندان؟! ۶

فتاده ز آن غم لیلی بگردن مجنون
که کار عشق نمی آید از خردمندان ۷

چو پا بمصر عزیز نهاد یوسف، گفت:
نبود مسند دولت براحت زندان! ۸

ز فکر رشته روزی، دگر چه تاب خوری
چو گشت درج دهن خالی از در دندان؟! ۹

مدار صحبت این عاقلان بخود داریست
کجاست حلقه اطفال و مجمع رندان ۱۰

ازین باین دو سه مصراع خوشدلم واعظ
که بسته چشم پدر از عیوب فرزندان ۱۱