شماره ۵۲۸ - شمع بینش که مرا بود جهان ز آن روشن

شمع بینش که مرا بود جهان ز آن روشن
مشکل اکنون کندم تا سر مژگان روشن ۱

روزنش را نبود چشم بخورشید سیاه
کلبه یی کان بود از مقدم یاران روشن ۲

از هم ریخت جفا، خاطر بیرحمان جمع،
سرمه ام کرد وفا، چشم نکویان روشن ۳

. . .
با چراغی که شود ز آتش دونان روشن ۴

خوش درین گلخن تنگ آتشم افسرده، مگر
کندش عشق بدامان بیابان روشن! ۵

بنگر از نقطه هر مردمک این حرف عیان
که سیه خانه گیتی است بانسان روشن! ۶

با کهن جامه بساز ای شه اقلیم رضا
که باین کهنه شود مشعل ایمان روشن ۷

نه همین لاله شد از داغ بعینه همه چشم
میشود ز آن گل رو چشم گلستان روشن ۸

چون سر شمع که سازند پریشان واعظ
کلبه ما شود از وضع پریشان روشن ۹