شماره ۵۲۹ - خویش را آزاد خواهی، صید دام دوست کن

خویش را آزاد خواهی، صید دام دوست کن
از غم عالم بخر خود را، غلام دوست کن ۱

چون به مجلس پا گذاری، اول از روی ادب
دست رد بر سینه خود نه، سلام دوست کن ۲

هر دو عالم را اگر زیر نگین خواهد کسی
گو برو نقش نگین دل بنام دوست کن ۳

تخت دل را تکیه گاه شوکت یادش بساز
بر دو عالم سروری از احتشام دوست کن ۴

تا بکام دشمنان خود را نبینی روز و شب
خویش را واعظ، ز ناکامی بکام دوست کن ۵