شماره ۵۳۴ - بهار آمد، که جوشد ز آتش دل باز خون من

بهار آمد، که جوشد ز آتش دل باز خون من
گل رعنا شود، چسبانده مشق جنون من ۱

بشد نخل دعایم روشناس عالم بالا
تو گویی بید مجنونست، آه سرنگون من ۲

مشو از عار در دیوان محشر منکر قتلم
که محضر دارد از دامان گلگون تو، خون من ۳

باین کوتاه دستیهای طالع، چشم آن دارم
که گیرد دامن وصل تو، اشک لاله گون من ۴

چسان دل از خم ابروی خونریز تو بردارم
که نتواند چکیدن از دم تیغ تو خون من؟ ۵

ز آه عاجزان ترسیده چشمم آنچنان واعظ
که میلرزم بخود، دشمن چو میگردد زبون من ۶