شماره ۵۵۶ - چشمش در ستم باز بر خلق کرده

چشمش در ستم باز بر خلق کرده
مژگان بخون مردم، دستی دراز کرده ۱

برداشته بتکبیر، یکبارگی ز خود دست
هر کس بقبله ما یکره نماز کرده ۲

سرچشمه حیات است لعل تو، لیک ما را
زلف تو بی نیاز از عمر دراز کرده ۳

تا سیم درد بیغش سازد در آتش عشق
تیغش دو نیم دل را، مانند گاز کرده ۴

هست از خرام نازش، کوتاه دست خوبان
در نیکوی همین سرو، قدی دراز کرده ۵

از بسکه گشته حیران آیینه بر جمالش
دیگر بهم نیاید چشمی که باز کرده ۶

فکر بلند واعظ از طبع پست خود نیست
گویا که یاد قد آن سرو ناز کرده ۷