شماره ۵۹۴ - چون ز صحرای عدم گشت بتن جان راضی؟

چون ز صحرای عدم گشت بتن جان راضی؟
گوهر ار بحر چرا شد به نگیندان راضی؟! ۱

سنگ چیم کرد کسی بهتر ازین خلق جماد؟
اوست مجنون که نگردد به بیابان راضی! ۲

میکند شانه ز سر پنجه شیران، ترسم
که شود این سر شوریده بسامان راضی ۳

دردمندان، پی جان تن به مذلت ندهند
بود بیدرد که گردید بدرمان راضی ۴

مرد دنیا نکند میل بعقبی هرگز
نشود گلخنی آری بگلستان راضی ۵

دل شب، دیده چو بر آتش دل آب زند
آتشم نیست بصد دیده گریان راضی ۶

عالمی ریزه خور سفره فیضش باشند
آنکه از سفره دنیاست بیک نان راضی ۷

چه کنی شکوه تنگی؟ که نگردد گوهر
نشود تا بصدف قطره باران راضی! ۸

قطره در جیب صدف، تاج سر افسر شد
ای سرسر بهوا، شو به گریبان راضی ۹

سرفراز آنکه بدرها ندود بهر طمع
کم ز سر نیست، شود پا چو بدامان راضی ۱۰

دم ز حاجت نزند، لب بطلب نگشاید
هر که گردد بدم آب و لب نان راضی ۱۱

واعظ از بسکه گرفته است بوحشت الفت
شد بکم خدمتی، از خدمت یاران راضی ۱۲