شماره ۶۰۸ - با من نگاه او کرد، هر چند پهلوانی

با من نگاه او کرد، هر چند پهلوانی
آخر بخاکم افتاد، از فیض ناتوانی ۱

از بار دوری آن مهر سپهر خوبی
چون ماه نو خمیدم، در اول جوانی ۲

ماند قلم ز تحریر، از کثرت سیاهی
طغیان حرف نگذاشت ما را بهمزبانی ۳

دمسردی نصیحت هرچند آورد زور
سیلاب اشک گرمم، کی افتد از روانی؟! ۴

واعظ ز بی نشانی، ایمن ز دشمنان شد
گنج از نهفتگی نیست محتاج پاسبانی! ۵