شماره ۶۲۹ - چون تن درست بود، گو مباش دنیائی

چون تن درست بود، گو مباش دنیائی
که هیچ نیست بدست تو، به ز گیرایی! ۱

چگونه چشم ندارم ز تیره روزان فیض؟
که میل سرمه بود شمع راه بینایی! ۲

بگیر گوشه عزلت، اگر جهانگیری
توان گرفتن، این ملک را، بتنهایی ۳

ز چشم خلق جهان، در پناه عیب خودیم
نقاب چهره ما گشته نیل رسوایی ۴

ز بسکه نیست سخن آشنایی، اکنون باب
زبان نمیشودم آشنا بگویایی ۵

توان بدرگه حق قرب مفلسان دانست
ازینکه نیست نمازی، قبای دارایی ۶

گذشت کن، که ترا ره بشهر پاکانست
که همت آمده صابون چرک دنیائی ۷

اگر نساخته یی در لباس، مردم باش
که نیست خرقه، صدرنگ جز خودآرائی ۸

بزلف شانه شمشاد صد زبان میگفت
که به شکستگیی از هزار رعنائی ۹

فراید سخنم، نشنوند از آن واعظ
که گوشوار نگردد گهر، ز یکتایی ۱۰