هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش معشوق و توصیف جمال و کمال او میپردازد. شاعر از عشق و وصال سخن میگوید و از حیرت و سرگردانی خود در وصف معشوق مینالد. او همچنین به طنز و شوخی با معشوق میپردازد و از رفتارهای او شکایت میکند.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات و مفاهیم طنزآمیز و پیچیدهتر آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد.
غزل ۳۳۷ - ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این
ای چون تو ندیده جم آخر چه جمالست این
وی چون تو به عالم کم آخر چه کمالست این ۱
تو با من و من پویان هر جای ترا جویان
ای شمع نکورویان آخر چه وصالست این ۲
زان گلبن انسانی هر دم گلی افشانی
ای میوهٔ روحانی آخر چه نهالست این ۳
در وصف تو عقل و جان چون من شده سرگردان
ای وهم ز تو حیران آخر چه جمالست این ۴
گفتی که چو من دلبر داری وز من بهتر
ای جادوی صورت گر آخر چه خیالست این ۵
ای از پی داغ ما آرایش باغ ما
ای چشم و چراغ ما آخر چه مثالست این ۶
هر روز نپویی تو جز عشق نجویی تو
ای ماه نکویی تو آخر چه خصالست این ۷
هر روز مرا نرمک بکشی تو به آزرمک
ای شوخک بیشرمک آخر چه وبالست این ۸
پرسی: چو منی دلبر بینی تو به عالم در
ای ماه نکو منظر آخر چه سوالست این ۹
ما را نه بدین سستی زین بیش همی جستی
ای خسته از آن خستی آخر چه ملالست این ۱۰
گفتی همه جا با تو وصلست مرا با تو
ای بی خود و با ما تو آخر چه دلالست این ۱۱
گفتی که سنایی خود داریم و ازو به صد
ای ناقد نیک و بد آخر چه محالست این ۱۲
وی چون تو به عالم کم آخر چه کمالست این ۱
تو با من و من پویان هر جای ترا جویان
ای شمع نکورویان آخر چه وصالست این ۲
زان گلبن انسانی هر دم گلی افشانی
ای میوهٔ روحانی آخر چه نهالست این ۳
در وصف تو عقل و جان چون من شده سرگردان
ای وهم ز تو حیران آخر چه جمالست این ۴
گفتی که چو من دلبر داری وز من بهتر
ای جادوی صورت گر آخر چه خیالست این ۵
ای از پی داغ ما آرایش باغ ما
ای چشم و چراغ ما آخر چه مثالست این ۶
هر روز نپویی تو جز عشق نجویی تو
ای ماه نکویی تو آخر چه خصالست این ۷
هر روز مرا نرمک بکشی تو به آزرمک
ای شوخک بیشرمک آخر چه وبالست این ۸
پرسی: چو منی دلبر بینی تو به عالم در
ای ماه نکو منظر آخر چه سوالست این ۹
ما را نه بدین سستی زین بیش همی جستی
ای خسته از آن خستی آخر چه ملالست این ۱۰
گفتی همه جا با تو وصلست مرا با تو
ای بی خود و با ما تو آخر چه دلالست این ۱۱
گفتی که سنایی خود داریم و ازو به صد
ای ناقد نیک و بد آخر چه محالست این ۱۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۲
۴۷۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۳۶ - ای ماه ماهان چند ازین ای شاه شاهان چند ازین
گوهر بعدی:غزل ۳۳۸ - ای رشک رخ حورا آخر چه جمالست این
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.