هوش مصنوعی: شاعر از گذر سریع عمر و رسیدن به پیری سخن می‌گوید و احساس غم از پایان جوانی را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا به مفاهیمی مانند مرگ و گذر زمان می‌پردازد که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است.

شماره ۱۵۰ - پیری مگو مرا ز جوانی پدید شد

پیری مگو مرا ز جوانی پدید شد
در راه مرگ، دیده عمرم سفید شد ۱
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۱
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۴۹ - کسی از خمشی بهتر، خلق حسنی باشد؟
گوهر بعدی:شماره ۱۵۱ - دیده ام از بسکه حیران رخ دلدار شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.