قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ - در مدح بهرامشاه

دیده نبیند همی، نقش نهان ترا
بوسه نیابد همی، شکل دهان ترا ۱

حسن بدان تا کند جلوه گهت بر همه
پیرهن هست و نیست، ساخت نهان ترا ۲

در همهٔ هست و نیست، از تری و تازگی
نیست نهانخانه‌ای ثروت جان ترا ۳

زان لب تو هر دمی گردد باریک‌تر
کز شکر و آب کرد روح لبان ترا ۴

هیچ اگر بینمی شکل میانت به چشم
جان نهمی بر میان شکل میان ترا ۵

بوسه دهد خلد و حور، پای و رکیب ترا
سجده کند عقل و روح دست و عنان ترا ۶

چون تو به آماج‌گاه تیر نهی بر کمان
تیر فلک زه کند تیر و کمان ترا ۷

پرده‌زنان روز و شب حلقهٔ زلف ترا
غاشیه کش چرخ پیر بخت جوان ترا ۸

برد دل و گوش و هوش بهر جواز لبت
نام شکر گر شدست کام و زبان ترا ۹

قبلهٔ خود ساخت عشق از پی ایمان و کفر
زلف نگون ترا روی ستان ترا ۱۰

فتنه جان کرد صنع نرگس شوخ ترا
انس روان ساخت طبع سرو روان ترا ۱۱

پیشروان بهشت بر پر و بال خرد
نسخهٔ دین خوانده‌اند سیرت و سان ترا ۱۲

دیدهٔ جانها بخورد نوک سنانت ولیک
جان سنایی کند شکر سنان ترا ۱۳

از پی ضعف میان حرز چه جویی ز من
خدمت خسرو نه بس حرز میان ترا ۱۴

سلطان بهرامشاه آنکه به تایید حق
هست بحق پاسبان خانه و جان ترا ۱۵

هیبتش ار نیستی شحنه وجود ترا
جان ز عدم جویدی نام و نشان ترا ۱۶