قصیده ۱۱ - ای خواجه چه تفضیل بود جانوری را

ای خواجه چه تفضیل بود جانوری را
کو هیچ به از خود نشناسد دگری را ۱

گر به ز خودت هیچ بهی را تو نبینی
پس چون که ندانی بتر از خود بتری را ۲

پس غافلی از مذهب رندان خرابات
این عیب تمامست چو تو خیره سری را ۳

هر گه که مرا گویی کندر همه آفاق
محروم‌تر از تو نشناسم بشری را ۴

مرحوم‌ترم از تو و این شیوه ندانی
زین بیش بصیرت نبود بی‌بصری را ۵

من سغبهٔ تسبیح و نماز تو نیم هیچ
این فضل همی گویی ای خواجه دری را ۶

انکار و قبول تو مرا هر دو یکی شد
بیهوده همی گویی زین صعب‌تری را ۷

فرمان تو بردن نه فریضه‌ست پس آخر
منقاد ز بهر چه شوم چون تو خری را ۸

چون طلعت خورشید عیان گشت به صحرا
آنجا چه بقا ماند نور قمری را ۹

آیام فراخیست ز الفاظ سنایی
دانی خطری نیست کنون محتکری را ۱۰

چون دختر دوشیزه نیاید به جهان در
کم گیر ز ذریت آدم پسری را ۱۱