شماره ۳ - صبا از من بگو بیگانه مشرب آشنائی را

صبا از من بگو بیگانه مشرب آشنائی را
جفا نادیده ارباب وفاکش بی وفائی را ۱

روا چون داشتی برداشتن از جان سپاری دل
که باری دل به دست آورده باشی ناروائی را ۲

به ناز آسوده بر دیبای سلطانی چه غم دارد
بود گر خار و خارا بستر و بالین گدائی را ۳

اگر چین سر زلف تو را مشک ختن گفتم
پریشانم خطا شد در گذر از من خطائی را ۴

دلم بر خیل مژگانش زد آوخ تا چه پیش آید
تن تنها میان لشکری بی دست و پائی را ۵

طفیل خود شمار ندم گدایان سر کویش
مگر افتاد بر من سایه دولت همائی را ۶

مکن از ناله در این کاروان ای ساربان منعم
چه سودت از هزاران گر زبان بندی درائی را ۷

فکندم پنجه یغما گر چه می دانم نمی آرم
بدین سرپنجه گفتن پنجه زور آزمائی را ۸