شماره ۱۸ - مفتی شهر ندارد چوبه میخانه ما

مفتی شهر ندارد چوبه میخانه ما
باری از رشک زند سنگ به پیمانه ما ۱

بت پرستند مقیمان حرم می ترسم
تا ز زنار شود سبحه صد دانه ما ۲

کردم از باده تهی خمکده ها لیک هنوز
نشنیده است کسی ناله مستانه ما ۳

تا چه افتاد که سجاده به محراب افکند
آنکه صد خرقه گرو داشت به میخانه ما ۴

خود پرستی کم از اصنام نه تا حکمت چیست
کآشنایان حقیقی شده بیگانه ما ۵

شادزی ای دل دیوانه که اندر همه شهر
نیست طفلی که نداند ره کاشانه ما ۶

گرچه یغما نکنم قصه ولی شوق وطن
می‌توان یافت ز فریاد غریبانه ما ۷