شماره ۳۴ - دل که افتاده آن زلف سیه و آن ذقن است

دل که افتاده آن زلف سیه و آن ذقن است
بر نیاید اگر این چاه و اگر آن رسن است ۱

من و از دایره خط تو امید خلاص
چون نکو می نگرم قصه مور و لگن است ۲

صبر کوتاه کنم از خم به سبو به که کشم
باده از خون دل خویش که دست ودهن است ۳

رهش افتاد به زلف تو دل و بار افکند
هر کجا شام شد آن جا به غریبان وطن است ۴

گفتی آن توبه چون سنگ تو چون شد که شکست
چکنم ساغر می شیشه خاراشکن است ۵

من کنم سینه و او سنگ اگر انصاف دهی
در میان مرحله ها فرق من و کوهکن است ۶

خون من ریز و میندیش ز دیوان حساب
کآنچه در هیچ حسابی نبود خون من است ۷

ذکر می خوردن یغما نه همین شحنه شنید
داستانی است که افسانه هر انجمن است ۸