شماره ۷۱ - گرچه دانم ره عشق تو به سر می‌نرود

گرچه دانم ره عشق تو به سر می‌نرود
می‌روم زان که دلم راه دگر می‌نرود ۱

دلم از صبح شب هجر چنان شد نومید
کِش به غفلت به زبان نام سحر می‌نرود ۲

گفته‌ام از لب شیرین تو روزی سخنی
همچنان از دهنم طعم شکر می‌نرود ۳

دجله در عهد سرشکم ورق نام بشُست
بحر چون موج زند نام شمر می‌نرود ۴

گاه‌گاهی خودی ای ناله به گوشش برسان
گرچه هرگز به تو امّید اثر می‌نرود ۵

دیده پُرآبم از آن است که یک چشم زدن
آفتاب رخش از پیش نظر می‌نرود ۶

چشم میگون ترا فتنه نخسبد هرگز
مستی از خانه خمار به در می‌نرود ۷

چه فسون کرد زلیخا که مه کنعانی
در ضمیرش به غلط یاد پدر می‌نرود ۸

یاری از رود کسان خواهم و گوید یعقوب
این گمانی است که در حق پسر می‌نرود ۹

زاهد ار پایه یغمات نه از جای مرو
به مقامی که مسیحا شده خر می‌نرود ۱۰