شماره ۷۶ - من گرفتم که به عشاق وفا نتوان کرد

من گرفتم که به عشاق وفا نتوان کرد
آخر ای پادشه حسن جفا نتوان کرد ۱

سفر کعبه کنی کاش که آنجا گویم
روز عید است و حرم ترک فدا نتوان کرد ۲

چون شوی بی خبر از باده مگو جمشیدم
خویشتن را بیکی جام گدا نتوان کرد ۳

این جوان سازد و آن پیر کند نسبت می
ظاهر آن است که با آب بقا نتوان کرد ۴

گر غباری ز کف پای تو آرد سر چیست
که نثار قدم پیک صبا نتوان کرد ۵

زاهد از توبه پیمانه مرا عذر بنه
کاین گناهی است که در مذهب ما نتوان کرد ۶

منعم از خرقه و سجاده مکن باده بیار
آن چه شیداست که در زیر عبا نتوان کرد ۷

با تعلق نتوان مرحله عشق برید
دست و پا بسته در این بحر شنا نتوان کرد ۸

تو نه ای مرد سپاه مژه یغما بگریز
پنجه در پنجه ترکان ختا نتوان کرد ۹