شماره ۸۹ - فرق است زنخشب که مه از چاه بر آید

فرق است زنخشب که مه از چاه بر آید
با خلخ رویت که چه از ماه بر آید ۱

هرگز نکند آنکه کند ناوک مژگان
آه سحری کز دل آگاه بر آید ۲

گر روز قیامت به سر زلف تو بندند
با طول شب هجر تو کوتاه بر آید ۳

کاهیده تنم دید و به سنگین دلش افزود
خود کوه ندیدیم که از کاه بر آید ۴

با گندم خالت که دو کونش به جوی نیست
صد خرمن پرهیز به یک کاه بر آید ۵

با شیر فلک پنجه زنم گر زلب دوست
باریم خطاب سگ در گاه بر آید ۶

آهن دلئی بایدت ای سینه ز تیرش
باشد که تمنای تو دل خواه بر آید ۷

زاهد چه عجب گربه حیل دست ز ما برد
از شیر کجا شیوه روباه بر آید ۸

گر سایه خان ظل هما نیست سبب چیست
کافتاد اگر خود به گدا شاه بر آید ۹

بدر امرا شحنه که از رشک ضمیرش
هر صبحدم از سینه مهر آه بر آید ۱۰

یغما و فرو رفته روانی ز غم آن نیز
بس بی رمقی گاه نه و گاه بر آید ۱۱