شماره ۹۰ - جز آفتاب تو و آن غنچه شراب آلود

جز آفتاب تو و آن غنچه شراب آلود
که دیده باده بی درد و آتش بی دود ۱

فراز سرو تو یک نیزه آفتاب جمال
هزار کوکب بخت است و کوکب مسعود ۲

سخن ز یوسف گل ران و داستان هزار
چه جای بزم سلیمان و نغمه داود ۳

بیار منطق شیرین بتاب نافه زلف
بساز پرده بربط، بسوز مجمر عود ۴

ترا میان و دهان هم نهفته هم پیداست
زهی شگفت که با هم شنید غیب و شهود ۵

سر قدح بگشا در ببند بر مه و مهر
مخواه خوشتر از این از ستاره بست و گشود ۶

بساط باغ شود دیده ای که روی تو دید
نشاط باده فزاید لبی که لعل تو سود ۷

سوای سرخ گلت از فزایش خط سبز
به عمر در نشنیدم زیان فزاید سود ۸

نه زان میان ودهان من شدم بباد که ریخت
به خاک این دو عدم خون صد هزار وجود ۹

به خاکپای غلامانت ساید ار رخ زلف
سر ایاز ببرم به دامن محمود ۱۰

جز آن دهان و دل و اشک چشم والیه نیست
ز لاله گر بدمد سنگ و قطره زاید رود ۱۱