هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه از زبان عاشقی بیان میشود که از فراق و بیتوجهی معشوق رنج میبرد. شاعر از زیباییهای معشوق مانند زلف، چشم و ابرو سخن میگوید و درد عشق و فراموشی را توصیف میکند. همچنین، از زبان بسته و سکوت اجباری خود شکایت دارد.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مضامین عاشقانه و احساسی پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات و استعارههای بهکاررفته نیاز به درک ادبی بالاتری دارند.
شماره ۱۰۵ - زلف تو نشسته تا سر دوش
زلف تو نشسته تا سر دوش
در ماتم عاشقان سیه پوش ۱
از ما به غلط نمی کنی یاد
وز غیر نمی کنی فراموش ۲
آن پنبه که بر لب صراحی است
ای کاش مرا نهند در گوش ۳
چشم تو به قصد شیر گردون
آهوی حرم به خواب خرگوش ۴
با موی سفید عشقم آن کرد
کآتش نکند به عهن منفوش ۵
بسته است مرا زبان گفتار
فریاد از آن لبان خاموش ۶
ابروت به چهره یا مه سلخ
بگشوده بر آفتاب آغوش ۷
بر دیده نهم گر آیدم تیر
زآن ترک کمان کشیده تا گوش ۸
یغما ز خطش قوی تر افتاد
چون گرگ حریص و چاه خس پوش ۹
در ماتم عاشقان سیه پوش ۱
از ما به غلط نمی کنی یاد
وز غیر نمی کنی فراموش ۲
آن پنبه که بر لب صراحی است
ای کاش مرا نهند در گوش ۳
چشم تو به قصد شیر گردون
آهوی حرم به خواب خرگوش ۴
با موی سفید عشقم آن کرد
کآتش نکند به عهن منفوش ۵
بسته است مرا زبان گفتار
فریاد از آن لبان خاموش ۶
ابروت به چهره یا مه سلخ
بگشوده بر آفتاب آغوش ۷
بر دیده نهم گر آیدم تیر
زآن ترک کمان کشیده تا گوش ۸
یغما ز خطش قوی تر افتاد
چون گرگ حریص و چاه خس پوش ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
۱۶۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۴ - نه آن دیبای گلناری است بر سرو خرامانش
گوهر بعدی:شماره ۱۰۶ - دانی از بهر چه ته جرعه فشانند به خاک
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.