هوش مصنوعی: این شعر از حافظ است که در آن شاعر به بیان احساسات و اندیشه‌های خود درباره‌ی زندگی، عشق، می‌نوشی، و فلسفه‌ی وجودی می‌پردازد. او از انتخاب‌های خود در زندگی پرسش می‌کند و به شیوه‌ای طنزآمیز و عمیق، به نقد اجتماع و ریاکاری‌های مذهبی می‌پردازد.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره‌هایی به می‌نوشی و نقدهای اجتماعی وجود دارد که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری دارد.

شماره ۱۱۰ - بهار ار باده در ساغر نمی‌کردم چه می‌کردم؟

بهار ار باده در ساغر نمی‌کردم چه می‌کردم؟
ز ساغر گر دماغی تر نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۱

هوا تر، می به ساغر، من ملول از فکر هشیاری
اگر اندیشه دیگر نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۲

عرض دیدم به جز می هرچه زان بوی نشاط آید
قناعت گر به این جوهر نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۳

چرا گویند در خم خرقه صوفی فرو کردی
به زهدآلوده بودم گر نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۴

ملامت می‌کُنَنْدَم کز چه برگشتی ز مژگانش؟
هزیمت گر ز یک لشکر نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۵

مرا چون خاتم سلطانی ملک جنون دادند
اگر ترک کُلَهْ افسر نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۶

به اشک ار کیفر گیتی نمی‌دادم چه می‌دادم؟
به آه ار چاره اختر نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۷

ز شیخ شهر جان بردم به تزویر مسلمانی
مدارا گر به این کافر نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۸

گشود آنچه از حرم بایست از دیر مغان یغما
رخ امید بر این در نمی‌کردم چه می‌کردم؟ ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۰۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۰۹ - نگاه کن که نریزد دهی چو باده به دستم
گوهر بعدی:شماره ۱۱۱ - شبان تیره که از تاب زلف یار بنالم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.