شماره ۱۱۹ - جدا ز لعل تو هر جام لعل گون که کشیدم

جدا ز لعل تو هر جام لعل گون که کشیدم
گذر نکرده ز لب خون شد و ز دیده چکیدم ۱

نشان هنوز ز ابرو نبود و نام مژگان
که من به بال خدنگ تو ز آشیانه پریدم ۲

نصیب دوست نگردد مباد روزی دشمن
تطاولی که من از روزگار هجر تو دیدم ۳

گسستم از همه خوبان که دایه عهد تعلق
به نافه ای سر عهد تو بست و ناف بریدم ۴

بزد به تیغ به فتراک بر نبست و عنان داد
به جرم آنکه چرا زیر تیغ عشق طپیدم ۵

نگویم از قفسم مژده ده به حرف رهایی
هلاک شادی تیغت بده به قتل نویدم ۶

علاج تنگی دل نیست چاک سینه وگرنه
چو غنچه بی لب لعلت هزار جامه دریدم ۷

گمان مبر که گلم کرده دست عشق به دامان
ز دیده خون دل است اینکه بر کنارم چکیدم ۸

بکش مرا که گمان حیات خضر نیرزد
به ساعتی که ز کوی تو آورند شهیدم ۹

در انتظار به راه صبا به بوی وصالت
به راه مصر چو یعقوب مانده چشم امیدم ۱۰

به ضعف طالع یغما نگر که از غم هجران
غبار گشتم و بر طرف دامنی نرسیدم ۱۱