شماره ۱۳۶ - تو بدستی که به تیر مژه دل می شکری

تو بدستی که به تیر مژه دل می شکری
عالمی صید نگاهت شده تا می نگری ۱

ترک تیرافکنت از تیغ تغافل ریزد
خون صدو واسطه تا از سر خونی گذری ۲

پیش کس قصه اسرار دهانت نکنم
آن نسیم است که بر غنچه کند پرده دری ۳

تا پراکنده شبه سیم تو بر درج عقیق
ریزد از جزع یمانم همه لعل جگری ۴

حسرت بال و پرم بود که در دام افتم
این زمان می کشدم حسرت بی بال و پری ۵

تا چه سری است دهان تو که صد مصر شکر
باشدش تعبیه در تنگ بدین مختصری ۶

غنج طاووسی رفتار تو گر بیند باز
دیگر اندیشه رفتن نکند کبک دری ۷

خواجه را علت عیبم شده سد ره بیع
زادک الله چه سپاس آرمت ای بی هنری ۸

بیند ار دایره خط تو پیرامن روی
گرد خود حلقه کشد فتنه دور قمری ۹

مهر ترکان نرود از دل یغما ناصح
مدم افسون که برون ناید از این شیشه پری ۱۰