شماره ۱۳۹ - دل از خیال زنخدانت اوفتاد به راهی

دل از خیال زنخدانت اوفتاد به راهی
که اولین قدمم باید اوفتاد به چاهی ۱

چو آورد ببر لب، کمند زلف معقرب
فسون گری است تو گوئی گرفته مار سیاهی ۲

نیاز ما اگر این است و بی نیازی خوبان
چه لابه ای و چه عجزی چه ناله ای و چه آهی ۳

به خاک کوی توام از سحاب دیده چه حاصل
که غیر خار ملامت نپرورید گیاهی ۴

ز خنده های تو ای باده بزم شد چو بهشتم
ثواب گریه زاهد فدای چون تو گناهی ۵

ز بار ضعف فرو مانده ام ز قافله افغان
اگر سرشک نگیرد به محملش سر راهی ۶

به شرع غمزه مکن داوری که قاضی ترکش
به یک محاکمه صد خون کند بدون گواهی ۷

کسی ز حال دلم آگه است و آن صف مژگان
که صید مضطر بی دیده در میان سپاهی ۸

هزار سال نروید به صد لطیفه نیارد
زمین به قد تو سروی فلک به روی تو ماهی ۹

به حکم تجربه از فتنه سپهر ندیدم
جز آستان خرابات ملجای و پناهی ۱۰

حکایت از دل یغما و از چه زنخی کن
حدیث غیر فروهل چه یوسفی و چه چاهی ۱۱