شماره ۱۴۷ - دل از لقای تو گفتم رسد به تمکینی

دل از لقای تو گفتم رسد به تمکینی
سپند بر سر آتش نیافت تسکینی ۱

بریدم از همه یاران و نیست ای غم عشق
گریزم از تو که از دوستان دیرینی ۲

مرا که صبح به مهرت ز شام تیره تر است
از آن چه سود که تو آفتاب پیشینی ۳

چه جای باده تلخ است بی لب تو مرا
به حلق می نرود هرگز آب شیرینی ۴

کنون که گشت نگارین زغنچه پنجه شاخ
بگیر جام بلور از کف نگارینی ۵

به ناز خفته چه داند که در گریبانم
چه خارهاست ز پیراهن گل آگینی ۶

ستاده خال به دریوزه پیش نوش لبش
به پیش دکه حلوائیان چو مسکینی ۷

دل از رسیدن منزل من آن زمان کندم
که بار پیل نهادم به مور مسکینی ۸

فقیه زد ره یغما به قید سبحه شید
زهی عجب که مگس کرده صید شاهینی ۹