هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از مفاهیمی مانند عشق، آزمون و خطا، گذر زمان، و تغییر حالات درونی انسان سخن میگوید. شاعر از سنگدلی و مهربانی، گذشت زمان و تأثیر آن بر جوانی و پیری، و همچنین از رقابت و حسادت دیگران صحبت میکند. در نهایت، اشارهای به طبیعت و موجوداتی مانند زاغان دارد که بر گل و خار آشیان میکنند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند رقابت و حسادت نیاز به تجربه و درک بیشتری از زندگی دارد.
شماره ۱۸ - تا بو مگر به سنگدلی مهربان کنند
تا بو مگر به سنگدلی مهربان کنند
سنگین دلت که سنگ به سنگ امتحان کنند ۱
خواهم ز مردمی به در آیم به جلد سگ
وانگه در آستان توام پاسبان کنند ۲
غیر و رقیب و مدعی آنگه به اتفاق
روزی شبی گذار بر آن آستان کنند ۳
گویند خردسال جوانان میکده
پیران سال خورده به جامی جوان کنند ۴
من پیر سال خورده جوانان خردسال
از یک پیاله کاش مرا امتحان کنند ۵
...
زاغان که بر گل از خس و خار آشیان کنند ۶
سنگین دلت که سنگ به سنگ امتحان کنند ۱
خواهم ز مردمی به در آیم به جلد سگ
وانگه در آستان توام پاسبان کنند ۲
غیر و رقیب و مدعی آنگه به اتفاق
روزی شبی گذار بر آن آستان کنند ۳
گویند خردسال جوانان میکده
پیران سال خورده به جامی جوان کنند ۴
من پیر سال خورده جوانان خردسال
از یک پیاله کاش مرا امتحان کنند ۵
...
زاغان که بر گل از خس و خار آشیان کنند ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۱۸۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷ - سوی غیری چو خدنگش ز کمان میگذرد
گوهر بعدی:شماره ۱۹ - دل ز زخم توام اندیشه مرهم نکند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.