شمارهٔ ۱۶ - فرش و عرش

وصفت ای شاه برون از حد درک بشر است
عرش، کی، مسکن هر خاکی بی پا و سر است ۱

شاخه چند عقولند و ثنایت برشان
ای که در خانه اجلال تو اصل شجر است ۲

عرض جسم تو و جوهر عقل صافی
بحقیقت مثل جوهر محض و حجر است ۳

عکس را عزم کنی گر به هیولی و صور
صورت آنگه چو هیولی و هیولی صور است ۴

چون مشرّف ز قدوم تو زمین شد آری
چرخ ساید به زمین سر، سخنی معتبر است ۵

نکند کسب ضیا گر ز سهایت همه دم
پر کلف عارض خورشید چو جرم قمر است ۶

هفت غبرا بیک ایمای تو چون نه خضرا
همچو گوی دم چوگان همه زیر و زبر است ۷

ماسوی می ننگارند مدیحت به قلم
لوح در دفترت ای شه ورقی مستتر است ۸

سرکه بی شور تو شد پایه گاه نقمت
دل که بی مهر تو شد مایه خوف و خطر است ۹

گرنه سودای رخت بر سر افسر باشد
گر برد نفع دو عالم، به مذاقش ضرر است ۱۰

به که شرمنده ز مدح تو خموش آیم از آنک
طایر عقل در این مرحله بی بال و پر است ۱۱

باد احباب تو را صورت و معنی پرنور
آنچنان کت به تر و خشک اعادی شرر است ۱۲