شماره ۷۹ - با صبا نفحه جان از بر جانان آید

با صبا نفحه جان از بر جانان آید
هر نفس ز آمدنش در تن ما جان آید ۱

آن که ننشست و به اکراه برفت، اینک باز،
فرش راه طلبش، دیده یاران آید ۲

مدعی قالب بی جان شده، کان جان جهان،
سوی ما مست و غزل خوان و خرامان آید ۳

زهره نظاره کنان است که در مجلس انس،
دف زنان، رقص کنان، یار غزل خوان آید ۴

مگر آن روح روان رفته به بستان کامروز،
بوی جان هر نفس از جانب بستان آید ۵

یار پیمان شکنم نیست مگر مایه عمر،
عمر باز آید اگر بر سر پیمان آید ۶

داغ هجر تو نه داغی، که پذیرد مرهم،
درد عشق تو، نه دردی که به درمان آید ۷

افسرا، خاطر مجموع از این حلقه مجوی،
خاصه این لحظه، که با زلف پریشان آید ۸