شماره ۹۷ - شبی به شوخیم، آن ترک سیمتن بکشد

شبی به شوخیم، آن ترک سیمتن بکشد
مرا چو شمع سحرگه در انجمن بکشد ۱

چگونه طاقت گفت و شنیدمی آرم
از آن دو لب، که مرا ذوق یک سخن بکشد ۲

ز بس که گشتم و چهرش عیان نگشت مرا
خیال آن کمر و فکر آن دهن بکشد ۳

روا مدار، چو من عندلیب نغمه سرای
شبی به گلشنم، آن زلف چو زغن بکشد ۴

چگونه بوسه توانم زدن به پیرهنش
مرا که یک نفس، آن بوی پیرهن بکشد ۵

مرا وطن سر زلف تو بود و دور شدم
جدا ز زلف توام حسرت وطن بکشد ۶

میسر است که با تیغ ابروان بکشی
مخواه تا دگری در چه ذقن بکشد ۷