بخش ۲۱ - صفت نجّار

نجار پسر زند همیشه
بر پای دلم ز جور تیشه ۱

بر بستر کاهشم فکنده
چون تخته بزیر زخم رنده ۲

تا آمد و رفت آن پسر دید
در سینه دلم غبار گردید ۳

گامی که نهاده پس کشیده
چون ارّه امید من بریده ۴

تا دل ز خیال او کباب است
زو دنیی و عقبیم خرابست ۵

چون ارّه ز دست آن پریوش
هستم ز دو سر درین کشاکش ۶

تا با غم او مرا شمار است
حق از دو طرف به دست یار است ۷

چون وجد کنم چو متّه آهنگ
سوراخ شود ز وجد من سنگ ۸

چون ارّه بود به چشم دشمن
از خار جفاش سینه ی من ۹

بنمود بر استخوان من پوست
بر پنجره کاغذ از غم دوست ۱۰

رخساره چنین و در مهارت
هستند ز قدرت حق آیت ۱۱

بندند در از وقوف چالاک
از تخته ی روز و شب بر افلاک ۱۲