بخش ۴۹ - صفت عصّار

عصّار که از فشار اویم
خون آب دود ز دل به رویم ۱

دایم دارد ز هجر آن یار
بر دل باری چو سنگ عصّار ۲

شد مغز روان ز بار جانم
چون آب ز جوی استخوانم ۳

بینا، نه همین بروست حیران
دارند به دل هواش، کوران ۴

با دیده ی بسته گرد آن یار
گردنده به رنگ، گاو عصّار ۵

باشد چو چراغ شام دیجور
با جامه ی چرب و روی پر نور ۶

از روغن او به حجره ی تن
ما راست چراغ دیده روشن ۷

ما را نفعی نداد ازو رو
چربست اگر چه پهلوی او ۸

پختن، سودای وصل جانان
بی روغن شیر بخت نتوان ۹