بخش ۴۸ - صفت دبستان

دل برد دگر به زنگ طفلان
پیرانه سرم سوی دبستان ۱

اطفال به رنگ دسته ی گل
آواز کشیده همچو بلبل ۲

با هم شده گرم نغمه و شور
صف هاش چو تارهای طنبور ۳

ز ابروی ادیب جمله در تاب
زان گه که تارها ز مضراب ۴

گویا شده از اعانت هم
طفلان همه چون حروف معجم ۵

هر یک ز برای جان عشّاق
افتاده ز طبع شوخ شلّاق ۶

چون خامه و نو بهار از آغاز
هم شاخچه بند و هم سخن ساز ۷

شمعیست قلم لگن بنانش
پروانه ز جان عاشقانش ۸

مقراض بود چو رحل طفلان
دل بر سر او بجای قرآن ۹

خاموش کشیده صف چو دندان
گویا چو زبان، ادیب ایشان ۱۰

آن دایره از خروش و غوغا
چون چنبر دف به چشم دانا ۱۱

چون سنخ بتان به شوخی خاص
هر یک شده نغمه سنج و رقّاص ۱۲

آن طفل که برده است هوشم
زین شوق که پا نهد به دوشم ۱۳

چون رحل برای پله گشتن
شد قفل بهم دو پنجه ی من ۱۴

کی رحم کند بخاطرش راه
پروای فلک ندارد آن ماه ۱۵

باشد ز وطن بریده را حال
چون چوب ادیب نزد اطفال ۱۶

در مکتب عشق تا که هستم
هستند همه پی شکستم ۱۷

تا گرم اعاده ی سبق شد
چون غنچه دلم ورق ورق شد ۱۸

اسباب نوشتنش مرتب
هم رنگ دوات سرخیش لب ۱۹