رباعی ۸۴ - عقلی که ز لطف دیدهٔ جان پنداشت

عقلی که ز لطف دیدهٔ جان پنداشت
بر دل صفت ترا به خوبی بنگاشت ۱

جانی که همی با تو توان عمر گذاشت
عمری که دل از مهر تو بر نتوان داشت ۲