هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از عشق و دلباختگی خود به معشوق سخن میگوید. معشوق که دل او را تسخیر کرده، مستانه قصد رفتن دارد. شاعر از او میخواهد که نرود و به جای آن، به نزاع و جدال بپردازد. در نهایت، معشوق مانند گلی که جامهاش پاره میشود، رنگ و روی خود را از دست میدهد.
رده سنی:
16+
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۳۷ - آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
آن بت که دل مرا فرا چنگ آورد
شد مست و سوی رفتن آهنگ آورد ۱
گفتم: مستی، مرو، سر جنگ آورد
چون گل بدرید جامه و رنگ آورد ۲
شد مست و سوی رفتن آهنگ آورد ۱
گفتم: مستی، مرو، سر جنگ آورد
چون گل بدرید جامه و رنگ آورد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۶ - رو گرد سراپردهٔ اسرار مگرد
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۸ - بس دل که غم سود و زیان تو خورد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
