هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر به توصیف معشوق و احساسات خود نسبت به او می‌پردازد. او زیبایی معشوق را با عناصری مانند پریچهره، لاله رخ، و زلف مشوش مقایسه می‌کند و از عشق و اشتیاق خود سخن می‌گوید. همچنین، شاعر از رنج‌های عشق مانند اشک، آه، و جفای معشوق نیز یاد می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات مانند 'تیغ جفایت' و 'سنگ ستم' ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.

شماره ۷۰ - کی به حسن آن که پریچهره و مهوش باشد

کی به حسن آن که پریچهره و مهوش باشد
چو تو دلخواه بود یا چو تو دلکش باشد ۱

توئی آن تازه خط امروز که از رشک به خون
چهره ی لاله رخان از تو منقش باشد ۲

کارم از کاکل تو تا بکی آشفته شود
حالم از زلف تو تا چند مشوش باشد ۳

تا کی از اشکم و تا چند ز آهم شب و روز
دیده پر آب بود، سینه پر آتش باشد ۴

سر ز سنگ ستم و تیغ جفایت نکشم
کانچه از دست تو آید به سرم خوش باشد ۵

نرسد گر به عنان فرست دست رفیق
سرش این بس که ترا بر سم ابرش باشد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۹ - چنان گشته کامم ز ایام تلخ
گوهر بعدی:شماره ۷۱ - چه باشد گر ترا ویرانه ی من خانه ای باشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.