شماره ۸۶ - مرا به باده کشی کاش آنکه عیب کند

مرا به باده کشی کاش آنکه عیب کند
رود به میکده تا سیر سر غیب کند ۱

جوان کند می گلرنگ پیر را چه عجب
از آنکه توبه ز می در زمان شیب کند ۲

به محفلی که تو ساقی شوی نمی دانم
که اجتناب ز صهبا چسان صهیب کند ۳

به گلشنی که گریبان جامه باز کنی
ز انفعال تو گل سر فرو بجیب کند ۴

رفیق، شک برد از دل شراب، اهل یقین
نباشد آنکه در این نکته شک و ریب کند ۵