هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر بیان میکند که دشنام از لب معشوقهاش (مهوش) برای او شیرین و دلکش است، همانطور که بادی که بر گل میوزد خوشایند است. او این دشنام را به آتش تشبیه میکند که از اصل و ذات معشوق سرچشمه میگیرد.
رده سنی:
15+
این متن حاوی مفاهیم عاشقانه و تشبیههای ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند «دشنام» و «آتش» نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک عمیقتر معانی دارد.
رباعی ۱۴۵ - دشنام که از لب تو مهوش باشد
دشنام که از لب تو مهوش باشد
دری شمرم کش اصل از آتش باشد ۱
نشگفت که دشنام تو دلکش باشد
کان باد که بر گل گذرد خوش باشد ۲
دری شمرم کش اصل از آتش باشد ۱
نشگفت که دشنام تو دلکش باشد
کان باد که بر گل گذرد خوش باشد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۰۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۴۴ - ای آنکه برت مردم بد، دد باشد
گوهر بعدی:رباعی ۱۴۶ - تو شیردلی شکار تو دل باشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
