هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از خداداد، به زیباییهای عشق و جذابیتهای معشوق اشاره دارد. شاعر با استفاده از تمثیلهایی مانند لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد، و توصیفهای شاعرانه از معشوق، احساسات عمیق خود را بیان میکند. همچنین، تأکید بر یاد خدا و هشدار به غفلت از زیباییهای الهی از مضامین اصلی این شعر است.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تمثیلهای تاریخی و ادبی نیاز به دانش پایهای از ادبیات فارسی دارد.
شماره ۱۱۶ - ای کرده ز خود بی خبرت یاد خداداد
ای کرده ز خود بی خبرت یاد خداداد
غافل مشو از حسن خداداد خداداد ۱
گر پر شود از لیلی و شیرین همه عالم
مجنون خدا دادم و فرهاد خداداد ۲
آموخت به طفلی چه قدر شیوه ندیدم
استاد به استادی استاد خداداد ۳
خواهم همه با خود ستم او که نیابد
جز من دگری لذت بیداد خداداد ۴
اول قدم از پا فکند سرو روان را
مستانه خرامیدن شمشاد خداداد ۵
آمد به لبم ارچه رفیق از غم او جان
یارب نرسد غم به دل شاد خداداد ۶
غافل مشو از حسن خداداد خداداد ۱
گر پر شود از لیلی و شیرین همه عالم
مجنون خدا دادم و فرهاد خداداد ۲
آموخت به طفلی چه قدر شیوه ندیدم
استاد به استادی استاد خداداد ۳
خواهم همه با خود ستم او که نیابد
جز من دگری لذت بیداد خداداد ۴
اول قدم از پا فکند سرو روان را
مستانه خرامیدن شمشاد خداداد ۵
آمد به لبم ارچه رفیق از غم او جان
یارب نرسد غم به دل شاد خداداد ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۱۹۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۵ - دلم با ناتوانی پاس چشم یار هم دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۱۷ - به رهی چو پادشاهان گذر آن پسر ندارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.