شماره ۱۲۷ - گر جهان از ماه تا ماهی از آن من شود

گر جهان از ماه تا ماهی از آن من شود
نیست چندانی که آن مه مهربان من شود ۱

بی تو ای آرام جان تنها به کنج بی کسی
جز خیالت کیست تا آرام جان من شود ۲

خانه ی دل را ز یاد غیر خالی کرده ام
جای آن دارد که یارم میهمان من شود ۳

من که راز عشق را از یار می دارم نهان
مدعی کی آگه از راز نهان من شود ۴

جان دهم از درد پیش او ننالم تا مباد
خاطر او رنجه از آه و فغان من شود ۵

این غزل مقبول اهل طبع می گردد رفیق
گر قبول طبع یار نکته دان من شود ۶